Duurzame Dilemma’s: De Jas

Er hangt een duurzame wind in de lucht. Misschien leef ik in een duurzame bubbel, maar het voelt alsof er verandering op komst is. Ik kreeg dit gevoel ook op de Dutch Design Week WAAR IK IN EEN ABN HOTSPOT STOND MET MIJN VRIEND TOM. Hoopvol, duurzaam en idealistisch design. Maar hoe mooi ook, de duurzame strijd voelt wel eens aan als dweilen met een kraan open, die een paar decennia geleden nog niet openstond. Ik heb dit uitgebeeld in de volgende grafiek over Consumptie en Plastic Verbruik.

IMG_20191030_195610 (2).jpg

Grafiek over Consumptie en Plastic Verbruik

Het liefst zou ik grote, radicale stappen zetten op wereldniveau. Want ik lijk in vergelijking met Greta Thunberg misschien wel zo activistisch als een ingedutte schoothond, maar de plannen zijn er wel degelijk: elk nieuw product moet gekeurd worden op duurzaamheid; plastic, energie en water moeten op de bon; iedere vrouw moet bij haar geboorte een menstruatiecup krijgen; en in het Midden-Oosten moet alles gewoon even helemaal opnieuw. Ik probeer dat allemaal te regelen, en ondertussen probeer ik mijn eigen eco-voetprint te verkleinen.

Dus kocht ik een winterjas van 350 euro.

Deze. Op de tweede foto verover ik Ameland

Dat ging zo. Ik lees al jaren over de mode-industrie. Toen ging ik naar de Dutch Design Week WAAR IK IN EEN ABN HOTSPOT STOND MET MIJN VRIEND TOM. Eén van de exposities ging zeer kritisch in op mode (zie foto’s onderaan de blog). En toen keek ik een aflevering van Marie Kondo op Netflix. En toen rende ik door mijn hele huis om AL mijn kleren te verzamelen en ik gooide ze op een hoop, precies zoals Marie het wil. Daarna viste ik alleen de goede kleding uit de amorfe berg textiel. Alle miskopen en de ”ik-hoop-dat-het-ooit-weer-in-de-mode-komt-maar-dat-is-de-laatste-tien-jaar-nog-niet-gebeurd” en de ”ik-weet-dat-het-niet-mooi-staat-maar-straks-staat-het-opeens-wel-mooi”-kledingstukken bleven achter als stille getuigen van shop-aanvallen en de Periode Dat Ik 55kg Woog (als arts-assistent psychiatrie, 60u/week werken). En toen ik naar deze hoop keek, had ik zo genoeg van al die overbodige kleren dat ik besloot te gaan shoppen (oh ironie).

Vóór en na het 100x vragen: “Does it spark joy?”

Ik ging naar duurzame winkel Van Nature in Nijmegen, die al een paar jaar draait. Voorheen zag ik daar vooral kleren die ik misschien nog net cadeau zou doen aan mijn oud-biologie lerares, die brandnetels at, maar zelf niet zou dragen. Maar nu verkopen ze er prachtige merken en is de keuze heerlijk beperkt. Maar de 350 euro was slikken. “Waarom is die jas zo teringduur?” vroeg ik. Dat kwam door de kwalitatief goede en duurzame materialen, dat de jas héél lang meeging en dat er eerlijke lonen werden betaald = dus een soort van garantie dat je niet de hele winter rondloopt in een plastic jas die tien ton water heeft gekost en in elkaar is gezet door een flauwvallende, hongerige Chinees. Daarnaast was ie warm en waterdicht, wat ik een pre vind, want aan fake-winterjassen, waar de eerste knoop pas op je navel begint en elke waterdruppel zo je mouwen binnenglijdt, heb ik een broertje dood.

chinakledingfabriekpijl.jpg

Rode pijl: de hongerige Chinese mevrouw die veel van mijn kleren heeft gemaakt. Hier werd ze een week gekort op haar loon, omdat ze opzij keek

Lang meegaan…

Het lange meegaan is natuurlijk fantastisch, maar ik dacht ook: “Als ik vanaf nu alleen maar kleren koop die forever meegaan, zie ik er de komende dertig jaar dus precies hetzelfde uit”, namelijk met een donkergroene parka, een lichtgrijze trui en roze gympen (mijn andere duurzame aankopen).

En dat terwijl kleding en je behoeftes veranderen door de tijd heen. Kleuterschool: als ik maar op een prinses lijk of juist op mijn knieën over het grindpad kan schuren (hallo leren opnaailappen uit de 80s). Basisschool: als het maar soepel knikkert. Begin puberteit: als het je beginnende borsten maar bedekt. Halverwege: als het maar skaterboys aantrekt. Eind: als het maar gebatikt is. Studententijd: als het maar veel en goedkoop is (dus H&M). Het begin van de studententijd herinner ik me een beetje als Dark Ages van de mode (iets met brede riemen, hoge laarzen, spijkerrokje, slobsokken, colbertje over streeptrui?). Daarna waren de skinnies, sneakers, veterschoenen, gebreide vesten, hippe jurkjes en vlotte truien niet aan te slepen. Ik ben een sucker voor mooie kleuren en textielen, vooral als ze bij elkaar hangen. En ik ben erg beïnvloedbaar door etalagepoppen, al staan de kleren die zij aan hebben altijd anders bij mij, al was het maar omdat ik een gezicht heb.

shopping-mall-1316787_640-300x200

En verwijt ons dit koopgedrag maar eens… Het is altijd overal SALE, bladen en internet schreeuwen wat je deze week aan MOET, reclames laten de euforie van een aankoop zien en een vest bij de Primark is goedkoper dan een verse maaltijd.

primark_bigbags_3_rscreenshot-2014-04-15-14-51-29

Primark en Zalando reclame. Bij de Primark in Ierland kocht ik ooit wel mijn lievelingszomerschoenen (die gingen twee jaar mee excl ductape en drie jaar incl ductape). Over Zalando las ik laatst dat ze geretourneerde kleren vaak vernietigen – dat is goedkoper dan ze weer in de handel brengen

 

Ook heb ik wel eens dure, duurzame kleding gekocht die snel kapot was of die ikzelf vernaggelde door mijn eigenschap om altijd in chocolade te gaan zitten, vooral paaseieren. En ik heb goedkope dingen gekocht die al vijftien jaar meegaan, zoals de groen gebreide H&M trui die ik op de foto in de Trouw droeg.

Verder dacht ik ook (terwijl de verkoopster ongeduldig heen en weer wiebelde): “Hoe inclusief is duurzame mode? Wie kan dit soort bedragen nu regelmatig betalen?” Kim Kardashian ja. Maar die heeft dan weer niet zoveel textiel nodig.

kim-kardashian-met-gala-4-1557217076

Kim 

Complex

Het is ook allemaal best complex. Alles in deze wereld linkt aan elkaar en alles wat je doet, heeft globale impact. Ik probeerde op deze plek bijvoorbeeld in één zin iets te zeggen over de invloed van de invoer van tweedehands kleding naar Afrikaanse landen, maar inmiddels ben ik drie uur en 40 open tabbladen verder en heb ik nog geen conclusie. Ik ben er inmiddels wel achter dat je een katoenen totebag 75 keer moet gebruiken om hem duurzamer te laten zijn dan een plastic tas.

Eigenlijk zou je op elk kledingstuk, of zelfs elke aankoop, een Bodycount sticker moet plakken die aangeeft hoeveel mensen en dieren er gestorven zijn door die aankoop. Bijvoorbeeld de spijkerbroek die ik nu draag: bodycount = 10000 insecten en 100 muizen dood in het katoenveld, 0,01 wereldburgers die omkomen van de dorst, omdat er 8000 liter water nodig was voor míjn spijkerbroek, vijf ganzen die aan stukken worden gereten in de vliegtuigmotoren die chemicaliën en katoen vervoeren, 0,01 fijnstof-dode door ditzelfde vervoer, één Bangladezi gestorven aan een gif-inadem-ziekte en één Chinese mevrouw overleden door oververmoeidheid, omdat ze op een dag niet oplette bij het oversteken en werd overreden door de vrachtwagen die de spijkerbroeken vervoerde. Is opgeteld: Veel (ik hou niet van rekenen).

En dan heb ik het nog niet eens het plankton meegeteld dat ziek wordt door de microvezeltjes die je in het riool spoelt als je je kleren wast en over de invloed die dat dan weer op onze gezondheid heeft als wij vis eten. Vooral fleecekleding is de duivel. Gelukkig kun je dan wel weer een bol in de wasmachine stoppen die dat tegengaat. Maar je kunt ook even je trui buiten hangen te luchten. Zo erg stink je ook niet (behalve ik in die grijze trui en groene parka over 30 jaar).

Kledingplan

Ik probeer het nu simpel te houden en doe als volgt:

1. vooral heel veel níet kopen. Níet kopen is altijd beter dan wel kopen, want Niets is duurzamer dan Materie (E = MC²). Niet-kopen heeft met zelfbeheersing te maken. Ik zit nu bijvoorbeeld in een poederroze fase en dus wil ik alles hebben wat poederroze is. Een mok, make-up, een kussen, een stoel, een trui, een legging – ik zou zelfs een martelwerktuig aanschaffen als het poederroze was. Maar dus steeds zeggen: nee, poederroze rok. Nee, poederroze sjaal. Want vandaag is het poederroze, morgen is het een ananas, volgende week een eenhoorn en volgende maand turquoise. NEE! Dus ik heb een Niet-Kopen Lijst gemaakt. En een Kopen:

2. en dit wil ik vooral duurzaam kopen. Dat is: langs de grote ketens benen en stug doorlopen naar van te voren geselecteerde winkels. En daar geld voor reserveren, want ik kan me permitteren méér dan vijf euro uit te geven voor een shirt, dus heb ik de morele plicht dat te doen (ik wijs nu met een opgeheven vingertje naar mezelf). Verder niet meer online kopen i.v.m. CO2-uitstoot, plastic verpakkingen en het lot van geretourneerde kleding.

3. ik wil gaan winkelen met Vriendinnen met Smaak om de miskopen te beperken. Die hebben goede tips, zie hieronder:

fb.jpg

4. CIR oftewel: Combineer Inspireer Repareer. Dit is je bestaande kleding pimpen, repareren, opleuken en jezelf asseccoirizen (ascessorizen. Accesorizen. Rotwoord) met sjaaltjes, leuke sokken en oorbellen, zodat je kleding best een beetje saai en afgeragd mag zijn.

5. ik wil me meer richten op tweedehands kleding. Marije van Recyclekid is hierin een inspiratiebron (al las ik ook weer dat jonge meiden zich de pleuris kopen, omdat ze denken: “Als het niet bevalt, gooi ik het toch weer op United Wardrobe”.).

6. ik wil reactief in plaats van preventief gaan winkelen. Dus niet rondslenteren en uit kooplust bedenken dat ik eigenlijk nog wel een broek, een blouse en ondergoed wil, maar pas naar de winkel wanneer de broek gaten op het kruis laat zien (die kun je overigens nog laten repareren), de blouse gele deo-vlekken heeft en je je onderbroeken binnenstebuiten draagt, omdat er geen nieuwen meer liggen.

7. En verder: misschien is het een idee om wat meer aan natural fashion te doen, zoals deze Noord-Afrikaanse stam:

2111196.jpg

Uit: Natural Fashion – Hans Silvester

Goed, ik ga even een wasje draaien met Seepje. Even die microvezels het riool injassen. Tot een volgend Duurzaam Dilemma, wellicht over vliegschaamte vanaf mijn vakantie-adres in Zuid-Spanje.

Goede sites over duurzame & eerlijke kledingmerken:

https://growthinkers.nl

Home

coverphoto (600x800)

lovin' my new trashfashion

Dutch Design Week 2019 Modebelofte: Laura Frandsen, Esra Copur, Cecily Ophelia en verdorie ik kan echt niet meer op de naam komen maar het ging over het juk van het kapitalisme china japan toe nou ik weet het echt niet meer check anders even de site van New Order Of Fashion

Squeeze the trigger

In mijn hele afvalbewustwordingsproces vond ik dat ik letterlijk niet meer stil kon blijven zitten. Ik bestelde een gratis prikker bij Wijkhelden en ging ietwat beschroomd naar buiten. Ik dacht dat ik gepest zou worden door pubers of dat mensen dachten dat ik een taakstraf deed. Ik zorgde ervoor dat ik hippe kleren aan had, zodat ik niet voor geitenwollensok kon worden uitgemaakt. En ik zette keihard gangsta-rap op om mezelf meer zelfvertrouwen te geven. “Everybody got choices” rapte E40 en ik was het daarmee eens. “Ever told on a nigga? (nope). Ever squeezed a trigger? (yup). Ever set a nigga up? (nope)”. Bij mijn zijn de keuzes wel iets van andere aard, maar ik groeide dan ook op met mensen met namen als Tjamme en Hennie in plaats van met Suga-T en D-shot.

‘Choices’ uit American Honey, een superlange filmhuisfilm die indruk maakte, ondanks dat ie eigenlijk veelstente saai was

new-yorks-hip-hop-circa-1970s-80s-5    ik-pony.jpg  p01br0t1.jpg

V.l.n.r. – de jeugd van E40 zoals ik ‘m me voorstel;   – mijn jeugd die niet zo street is, al zie ik gelijkenissen met mijn pony en de pony van de mevrouw van Die Antwoord;    – de mevrouw van Die Antwoord die haar pony van mij gekopieerd heeft. 

Ietwat beschroomd prikte ik mijn eerste afval, maar al snel voelde ik me op mijn gemak. Het viel me op dat ik veel-knikjes-met-heel-veel-uitdrukking kreeg : een mix van dankbaarheid en een ”Oh, wat erg dat dit nodig is he?!” blik. In een zijstraat ontdekte ik de Alcoholiste van ’t Bankje. Deze vrouw haalt kleine flesjes wijn uit de Jumbo en drinkt ze op op een bankje. Ze complimenteerde mij voor het afvalprikken en we raakten aan de praat. Ze had een naam en een leeftijd. Ze voelde zicht niet thuis op de wereld. Toen ik wegliep, dacht ik: “Mensen die depressief of angstig zijn, snappen de wereld gewoon te goed”. Ik bedoel, het ene moment wordt je uit het baarmoederkanaal gelanceerd zonder dat je daarom gevraagd hebt en 30 jaar later moet je jezelf overeind houden met Brené Brown en boekjes over Hygge, Lakom en Ikigai (oftewel: hoe stop ik ermee zo’n tobber te zijn op z’n Deens/Zweeds/Japans).

boeken

Eén pot helpend nat

Het is me ook wel ingewikkeld hoor, leven.  Sociale codes, sociaal ongemak, aardig moeten doen maar ook boos moeten kunnen worden, je grenzen aangeven maar ook weer flexibel moeten zijn, meebuigen als een rietstengel maar ook op je strepen gaan staan met de technieken in je hoofd die je hebt geleerd op een cursus ”Op je strepen staan” van een mevrouw die niet zo geslaagd is in het leven, maar wel een leuke cursus heeft verzonnen nadat ze inspiratie opdeed uit de Libelle, die wordt aangekocht door werkgevers van grote bedrijven, zodat ze hun werknemers kunnen sussen met het idee dat ze iets te zeggen hebben terwijl dat een illusie is in deze corporale geldgedreven wereld (het systeem werkt met gekleurde strepen waar je op moet gaan staan, informatie aan te vragen via trashworksmail@gmail.com).

Soms denk ik: wat is dit een verrotte wereld. Zoveel geweld, misbruik, fraude, oorlog, honger, misdaad, leugens, ecocide, genocide, corrupte banken, verkrachting, vermiste meisjes in Nigeria, aanslagen in Sri Lanka, mensenrechtenschendingen in West-Papua, gemene bazen, droogte, ijsberen met onvrijwillige killerbody’s vanwege te weinig vis, verdwijnend regenwoud, bonussen voor CEO’s, mandarijnpartjes per stuk in plastic verpakt, de doodstraf, verdwenen Mexicaanse studenten, loverboys, knoflookolijven en een zekere politicus die superrare dingen zegt maar ik zeg niet wie (lavendel)(ik spreek me niet graag politiek gekleurd uit, omdat ik toegankelijk wil zijn voor iedereen)(maar zij/hij/het maakt het wel erg bont)(maar ik zeg dus niet wie ik bedoel)(uil van Minerva). Aan de andere kant heeft de mensheid het aardig gefikst, met z’n gebouwen, electriciteit, democratie, zilveren eetbare bolletjes voor op cupcakes, het Zalando-retour systeem, mensenrechtenactivisten, David Attenborough, mensen die koken voor de zieke buurvrouw, vaders die van hun kinderen houden, vrouwengroepen die elkaar empoweren, rangers die met gevaar voor eigen leven olifanten beschermen, politiek activisten die zich uitspreken ondanks dat ze in de gevangenis kunnen komen, perzikjes van Haribo, koffie, duurzame kleren, Instagram, Waterfalls van TLC, een moshpit bij The Thermals, gemengde huwelijken en de beschermde koraalriffen rondom Raja Ampat.

raja-ampat-diving-project-7153-1400x500

Enfin, ik was dus on the streets, prikkend like a B*tch.Na een tijd afvalprikken kon ik op basis van vooroordelen een aantal afvalproducerende groepen onderscheiden:

5 op vooroordelen gebaseerde afvalwerpers:

  1. Op basis van de Redbull-blikjes, vuurwerk en chipszakken: pubers
  2. Op basis van bierblikken, fritebakjes, aanstekers en sigarettenpakjes: slonzige mannen met weinig aandacht voor leefstijl
  3. Op basis van zakdoekjes en anta-flu papiertjes: verkouden mensen
  4. Op basis van chocolade-, ijs-, snoepverpakkingen en maandverband: ongestelde vrouwen
  5. Op basis van gratis Jumbo-koffiebekertjes en lepeltjes, broodzakken en saladebakjes: snaaiers

Wat hiertegen te doen? In ieder geval: prikken en documenteren in de Litterati-app, zodat er wereldwijd meer zicht komt op zwerfafval. Bedrijven sjoemelen namelijk een beetje met zwerfafval getallen, zodat ze op hun luie bedrijfskonten kunnen blijven zitten. Burgerdata zijn dus nodig! Statiegeld op blikjes lijkt me enorm goed, maar politiek wil dat helaas niet lukken – staatssecretaris Stientje van Veldhoven heeft deze maand gezegd dat ze dit niet gaat invoeren. Dan moet je misschien pubers voorlichten over het feit dat ze al stijf staan van de hormonen, dus niet extra hoeven toe te voegen met Red Bull. Speciale mannenvuilnisbakken maken waar, als je er blikjes bier ingooit, een plaatje van Kim Holland uit komt. Ongestelde vrouwen een menstruatiecup en gratis in papier verpakte chocolade sturen lijkt me ook een valide plan. En verkouden mensen: zo’n Anta Flu papiertje past best in je zak. Had mijn opa vroeger ook altijd. Kleverige Anta Flu’tjes, left-over papiertjes en een enkel half verpletterd Marsje dat héérlijk smaakte.

Op het veld met het speeltuintje bij mij in de buurt prikte ik megaveel. McDonalds-afval, lege wietzakjes, pakken drinken, snoeppapier, plastic tassen en blik blik blik. Het gekke is: ik zie in dit park nooit een kind. Ik neem er wel eens excuus-kinderen mee naartoe, zodat ik kan schommelen. Ik heb er ook verstoppertje gespeeld en toen vond ik, nadat ik een half uur driedubbel geklapt in een speelhuisje had gezeten en daarna binnen 5 seconden was gevonden vanachter een boom, omdat mijn mouwen aan beide kanten uitstaken, vooral dat er meer verstopplekken voor grote mensen moeten komen. Ook voor als de oorlog uitbreekt. Maar ik vind dus ook dat kinderen meer buiten op straat moeten spelen. Maar misschien zijn er gewoon heel weinig kinderen. 1,78 gemiddeld per vrouw. Dat speelt lastig verstoppertje.

Na een klein uur had ik een vuilniszak vol. De vuilnisbak was daar heel tevreden over, zoals je hieronder ziet.

Dit patroon zou zich herhalen over de komende weken. Ook al lijkt de buurt schoon, er is gewoon altijd wel wat TE ZEIKEN, ik bedoel: te prikken. Het is leuk en verslavend werk, maar het heeft een keerzijde. Ik let nu óveral op afval en het ligt ook echt óveral. Ik wil eigenlijk constant van mijn fiets springen om het afval op te rapen, maar dat wil ik ook weer heel erg niet. Het maakt de zeikerd in me los. Als ik een blikje in het gras zie liggen trek ik een heel zuur oude mannetjes gezicht in de hoop dat iedereen dat ziet en denkt: we moeten nú stoppen met afval weggooien. Soms bespied ik pubers vanuit mijn raam om te kijken of ze niks weggooien, maar ik weet ook dat iets zeggen als ze iets weggooien ook erg moeilijk is. Ik heb het één keer gedaan, in mijn dorp in Friesland. Twee mannen stonden met hun auto geparkeerd in de dorpsstraat. De deur ging open en ze gooiden handenvol afval naar buiten. “Zouden jullie dat niet even weggooien?” zei ik. “Oh oh, ja, we gooien het al weg hoor, anders is het zo zielig voor de zeehondjes, weeeh”, zeiden deze mannen van een jaar of 50 en lachten mij volle bak uit. Ik vond dat heeeeeel vervelend en moest meteen 10 boeken over Hygge en Lagom lezen om weer in balans te komen. Ik vind burgerlijke aanvaringen sowieso heel vervelend, bijvoorbeeld uitgescholden worden door een oud vrouwtje als ik supervoorzichtig op de stoep fiets. ‘De stoep is om op te lopen, JA”. Vreselijk.

oznor        tenor

Verdachte pubers               Mijn boze oude mannetjes gezicht 

Maar goed, uiteindelijk vind ik afvalprikken echt te gek. Je bent buiten, je hebt een doel, je leeft even op straat (ik hou heel erg van straatleven, al ben ik er nooit), je doet een goede daad, je leert je buurt kennen, je maakt praatjes en je beweegt. En soms vind je regelrechte kunstwerkjes.

Twee vogeltjes van een gecrusht stuk dop

Zie, daar ligt een olifantenslurfje op de stoep!

vaasje

Je mag ook altijd een bloemtje meenemen van de Straat. Ik stop die in zelfgemaakte vaasjes van strandafval

Dus: ever squeezed a trigger? YUP. Van m’n afval-gun! En nu jullie!

fbt  Hero - kopie

PS Ter street-spiration hier nog paar clipjes: 1. Keniaanse slum-art A ; 2. Keniaanse slum-art B; 3. een Indiase straat-rap; 4. Pakistaanse vrachtwagenkunst; 5. een jongetje uit Kenia dat een fantastische auto heeft gemaakt (ik ben groot fan van kinderen die speelgoed maken van hetgeen er in eigen omgeving ligt); 5. Japanse straatmode

Een klein wake-up call’tje

Vrijdag 8 februari was het tijd voor de Plastic Soup Avengers Conferentie in Amsterdam. Ik was toe aan nieuwe inspiratie, omdat ik er een week vol kleine en grote frustraties op had zitten. Een mooie klus voor TrashWorks dreigde vast te lopen. Het geluid en beeld van The Dateables op Uitzending Gemist liepen niet synchroon. De Lentse buschauffeurs waren niet op de hoogte dat halte Turennestraat een naamsverandering had ondergaan die 9292ov wel wist, zodat een clubje verwarde buschauffeurs mij moest afzetten ”in de buurt van de rivier” in plaats van voor de deur van het restaurant. De pannen bij de Jumbo waar ik keihard zegeltjes voor had gespaard waren op en de volgende dag waren ze er weer, maar toen was ik mijn zegeltjes kwijt. Door middel van interviews met huisartsen kwam ik erachter dat het liberale regeringsbeleid de zorg heeft uitgehold, maar ik wist dat ik dat niet kon fiksen op woensdagavond, terwijl ik ook How I Met Your Mother wilde kijken.

conferentie      fbt

Lichtelijk gefrustreerd ging ik dus naar Amsterdam, all Trotsky-stijl vanwege de regen en kou (ik heb een Russische periode en keek Trotsky en Road to Calvary op Netflix, en kocht een boek over Soviet Design). Ik was erg benieuwd naar de conferentie. Ik heb best wat conferenties en bijeenkomsten gehad. Regelmatig beginnen ze met een clubje loerende netwerkers die wachten tot ze hun eigen punt kunnen maken en eindigen ze met een whiteboard vol post-its met de woorden ”verbinden”, ”inspiratie” en ”social media”. Maar in de lift merkte ik al dat ik onder mijn gelijken was, toen de afvalraper/winkeleigenaar van Ecomondo begon over plastic dopjes van een specifiek soort vuurwerk dat ik heb gebruikt voor mijn Cupcakes (zie plaatje. Sorry voor het bibberige rondje en pijltje die net een eicel en spermacel lijken, maar ik zit op de bank te typen en heb geen muis om nette lijntjes mee te tekenen).

cupc met bolletje

Ik voelde me op mijn gemak in dit gezelschap, al durfde ik niet mijn brood te eten, omdat ik die in een (gebruikte!) plastic broodzak had gedaan. Zo stil mogelijk scheurde ik stukjes brood af in mijn tas. Ik zag meer Doppers bij elkaar dan ik ooit had gezien en we brulden collectief ”oooh neeee” toen iemand vertelde dat Gemeente X een confetti-kanon had laten afgaan met dit als resultaat:

confetti.jpg

Er waren veel interessante praatjes en lezingen. Eerst een kleine foto-impressie met een man met een hoofd op elke foto:

  • Dirk Groot alias de Zwerfinator vertelde over hoe hij data verzamelt over zwerfafval. Broodnodig, want veel partijen proberen het probleem van zwerfafval weg te moffelen;
  • Peter Siegel wilde duurzaamheid als vak invoeren op scholen. Hij kwam veel tegenstand tegen. Vreemd. Ik zou het vak zelfs willen uitbreiden naar het vak ”Onrechtkunde” waarin we ook de waarheid onder ogen zien over corrupte geldstromen, fraude in de farmaceutrische industrie, kolinalisme, racisme, het in de steek laten van Papua door Nederland, het verzwijgen van de rol van vrouwen in de wetenschap en dat de cover van Abbey Road eigenlijk een begrafenisstoet voorstelt, omdat Paul McCarthney in 1966 al is overleden (nummer 3 in de Complottheorie top 5). We worden in slaap gesust – vroeger door religie, nu door bezit. Kopen is het opium van het volk, zie de afgeladen straten in het centrum op zaterdag. Iedereen loopt er met volle tassen rond, net als vorige week en de week ervoor. Wat koopt iedereen toch? Geen liefde in ieder geval, want dat past niet in een tasje, tenzij het tasje vol zit met boeken en plastic, want op die manier kun je mijn liefde kopen;
  • Canalcups uit Leiden vertelde over hun verzameling van honderden uit-de-gracht-geviste plastic bekers;
  • Eva Rovers sprak over haar boek Practivisme;
  • Zeer interessant was de invalshoek van een Leidse advocate: hoe zit het juridisch met de plastic soup?
  • De organisator van de conferentie Merijn Tinga alias de Plastic Soup Surfer sprak over consumentisme en in actie komen;
  • En dan was er een meneer die over presentatietechnieken vertelde waardoor ik alleen nog maar aan David Brent uit The Office kon denken:

Ik leerde veel nieuws, zoals dat de oceaan onze belangrijkste bron van zuurstof is en dat fytoplankton ook vol zit met plastic. En dat auto’s plastic afgeven, en de was, maar dat laatste wist ik al. Dat afvalbeleid van veel gemeentes niet goed is. Dat de olieindustrie momenteel lobbiet voor méér plastic, omdat ze bang zijn hun olie strak niet meer kwijt te kunnen. Dat de volgeslibte rivieren in sloppenwijken in Jakarta en Nairobi broedplaatsen zijn voor ziektes. En zeg nou niet dat de Aziatische landen het probleem zijn. Het zijn onze fabrieken die daar produceren.

jakarta

Ik sprak met duikers, wetenschappers, vuilnismannen, afvalrapers en ondernemers en het waren leuke gesprekken. Ik kan me nog wel eens niet op mijn gemak voelen op een conferentie over een onderwerp waar ik iets van af acht te weten. Ik sla dan dicht en begin tegen een genderprofessor over de soep en het weer in plaats van over gender, terwijl ik tegenover onwetende vrienden maar wat graag over gender praat. Iets met Imposter Syndroom geloof ik. Maar hier ging het me aardig af, al kreeg ik wel de wind van voren toen ik begon over papieren rietjes, want RIETJES ZIJN NOOIT NODIG, ook niet als ze van papier zijn. Dat is vaak op activistische bijeenkomsten: er is een lijn van die-hard activisten met veel kennis naar geïnteresseerden die het niet zo nauw nemen. Bij mijn genderconferenties was dat ook. Toen een student eens voorzichtig opperde dat ”het soms ook een bewuste keuze is van de vrouw om kinderen te krijgen en voor het huishouden te zorgen” was er onrustig geschuifel in de zaal. Achter me hoorde ik een grijze feministe sissen: ”Socialisatie”. Hier voelde de boel redelijk harmonieus, maar ik weet de politieke gevoeligheden in plastic land nog niet zo. Wie weet vochten het WNF en Greenpeace met elkaar op het toilet en zat de Plastic Soup Foundation op de eerste rij te knarsetanden (of tarseknanden, zoals de vriend van een vriendin tot 3x toe zei, ondanks dat wij inmiddels al tien minuten schuddebuikten van de lach).

Ik wisselde een beetje tussen ”geïnspireerd” en ”gedeprimeerd” raken. We verdrinken in plastic en het wordt alleen maar erger. De politiek is nog maar weinig geïnteresseerd, ook de Nederlandse politiek, zie dit kaartje waar groen gekleurde landen de plastic vervuiling aanpakken en de rode niet. Nederland is donkeroranje.

oznor

Maar ik wijs ook met een grote vinger naar mezelf. Ik laat dat leuke shirtje van de H&M niet hangen voor een matgeel hennep-tenue. Ik ben erg gehecht aan mijn plastic Oral-B tandenborstels. Ik poetste laatst mijn tanden met een plantengoedje en mistte de lading schuim. Ik vind veel bio-producten stinken en de kleurtjes van Guhl heel mooi. Ik vlieg in twee uur naar Wenen voor 100 euro en neem niet de trein voor 300 euro die er 12 uur over doet. Ik gebruik wel 20x zoveel afval als mijn moeder. Zij koopt vijf kilo aardappelen bij de boer en gooit ze in een groene plastic bak die eruit ziet alsof het het eerste plastic product ooit was. Ik koop voorgesneden aardappeltjes voor twee personen in plastic zakjes. Ik heb laatst een Cheburashka besteld uit de voormalig Sovjet-Unie (zei ik al dat ik een Russische periode had?) met een superlief gezichtje VAN PLASTIC.

dav

Ik denk dat Zalando vlak voor mijn verdediging een extra vrachtwagen heeft gekocht om al mijn potentiële jurken heen en weer te verschepen. Nee, ik ben niet het braafste jongetje van de klas. Sterker nog, ik ben een meisje. En die gebruiken sowieso veel meer plastic dan jongens, al is dat bij mij zwaar verminderd sinds de menstruatiecup. Jongens, even ogen dicht voor het volgende plaatje (net als dat meisjes niet poepen, stoppen ze ook geen omgekeerde siliconen-hoedjes in hun vagina 1x per maand om BLOED op te vangen. ECHT WEL DUS!).

diva-cup-coupon-small-cups-diva-cup-coupon-canada-diva-cup-coupon-2018

Maar, ik gooi NOOIT afval op straat. Ik ben meer iemand die 10 kilometer achter een kauwgompapiertje aan rent dat per ongeluk uit mijn zak valt. Ik heb een afvalprikker van Wijkhelden . Ik probeer steeds meer zero waste producten en tweedehands spullen te kopen. Ik denk na over wat ik überhaupt koop. Maar dat is ook omdat ik alles al heb. Als student had ik Xenos-aanvallen, maar op een gegeven moment heb je gewoon wel genoeg snijplanken, leuke aardappelschilmesje en kussentjes. Ik probeer vooruit te denken: treinreis? Reusable mok mee. Broodjes halen bij Jumbo? Broodzak mee. Geen water mee? Sterven van de dorst. Ik wil meer workshops en presentaties geven om een klein beetje bewustzijn te verspreiden. Ik wil 100 ecologische babietjes baren om er een groen leger van te maken. Zo gaan ze eruit zien:

Hippy#8

Deze conferentie was ook voor mij een wake-up call na alle kleine wake-up call’tjes tijdens juttochten. Ik ga meer moeite doen om mijn voetprint te verkleinen en begin met de low-hanging fruits. Misschien dat we langzaamaan uit onze plastic bubbel kunnen stappen. Want tegen wie strijden we uiteindelijk? Tegen onszelf en consumentisme. Niet economisme, waar Jesse Klaver een boek over schreef. Ik heb het niet gelezen, maar soms lees ik een titel en dan denk ik dat ik al wel precies weet wat er in dat boek staat, dus dat ik het niet meer hoef te lezen. Hij schrijft volgens mij dat niet alles in geld is uit te drukken. Ik denk dat juist ALLES in geld uitgedrukt moet worden. True costs (zie Follow the Money). Wat kost ons de ramp van plastic als je verlies van gezondheid en ecologie in geld uitdrukt? En wie betaalt dit? De industrie moet betalen, maar de industrie wordt gestuurd door ons. En dus moet er iets fundamenteels veranderen in hoe wij leven. Ok, begrepen? Nou doei he, en succes. Ik ben heel benieuwd wat jullie gedachten zijn overigens. Over die complottheorie over Paul van The Beatles bedoel ik. En ik ga nu deze even KOPEN:

zero waste boek

Knutselende kleuters en strandafval

Onlangs gaf ik een workshop aan kleutertjes van het Montessori Kindcentrum Westervoort. Een heerlijke workshop. Al mijn doemscenario’s kwamen niet uit. Piekeraar als ik ben, vreesde ik o.a. dat de veel te hygienisch opgevoede kleutertjes het afval niet wilden aanraken (‘Dat is vies!’ volgens hun vader/moeder/twee vaders/twee moeders/alleenstaande vader/alleenstaande moeder/stiefmoeder/stiefvader/polyamoreuze ouders/transgendervader of transgendermoeder). Ze zouden zwaar met elkaar op de vuist gaan vanwege populaire stukjes plastic. Ze zouden het afval opeten in plaats van ermee knutselen, zodat hun buikjes net zo vol zouden zitten met afval als de buik van deze vogel:

4da17494ccd1d53a241a0000-750-344

Verder bereidde ik me voor op hevige tantrums als de kleuters erachter zouden komen dat ze het plastic niet mee naar huis mochten nemen. Ik googlede op ‘stabiele zijligging’ om deze in woede stikkende kindjes gezond naar huis te laten gaan. Mijn proef op een testkleuter stelde me niet enorm gerust. In vijf minuten tijd produceerde hij een knikkerbaan, een vleermuis, een vis, een bloem, een zon en een helikopter en eiste daarna een kleurplaat van een zebra en een stuk koek.

Maar geen vrees werd waar. Het was prachtig. Ademloos luisterden ze naar mijn praatje. Ze gierden van de lach bij het zien van het zeepaardje met een wattenstokje in zijn staart.

img_20190127_222652_557

data19960476-87d180-e1505486226275

Ze waren ontdaan toen ik een foto toonde van een schildpad verstrikt in een visnet. Nadat alle kleuters hun verhaal over schildpadden hadden gedaan (‘Mijn broer heeft een schildpadknuffel’.) keken we naar het filmpje waarin de schildpad werd bevrijd uit de touwen. Toen ik het schildpadje onder begeleiding van klassieke muziek zijn vrijheid tegemoet zag zwemmen moest ik een traantje wegpinken. Ook vanwege de oprechte verontwaardiging van de kindjes over het dierenleed. Ik dacht: ‘Hoe kan het toch, dat deze kinderen tot in het diepst van hun ziel geraakt worden als ze zien hoe een dier lijdt, en wij niet meer?’ Het is zó logisch om geraakt te worden door het lijden van dieren. En toch verliezen we dat gevoel gaandeweg in het leven. Marianne Thieme niet hoor.

De foto van een zeevogel met een stukje rode ballon in zijn snavel deed één kleuter hevig schrikken. ‘Misschien is die van mij!’ riep hij bang. ‘Ik heb laatst een ballon opgelaten en die was ook rood!’ ‘Of was het deze?’ vroeg ik, en liet een blauw stuk ballon van het strand zien (no mercy voor deze kleuter). ‘Nee, die is blauw’, zei de kleuter. ‘Maar misschien is hij veranderd van kleur’, zei een ander. Kleuterlogica <3.

DAXFvbxUQAEo5HM.jpg

Toen ik een plaatje van mijn Krab met een hobby liet zien, stak een kleuter zijn vinger op. Ik stond klaar om mooie complimenten te incasseren. ‘Ik heb nog vitaminen nodig voor de groente’, zei hij met een piepstemmetje. Ik vroeg me af of ik hier van doen had met een hyperintelligente kleuter die razendsnel verbanden legde tussen afval, klimaat en voedselproblematiek, maar na verduidelijking door de juf: ‘Bij de Lidl kun je vitamine-punten sparen voor een groenteknuffel’, brulde ik: ‘DAT IS NU NIET RELEVANT!!!!’ Nee hoor. Ik wenstte hem veel succes met sparen. Zelf vind ik Bram Broccoli ook wel een lekker ding eigenlijk, voor een groente.

Vitaminis_landscape.jpg

Daarna vroeg ik: ‘Wat vind je allemaal op het strand?’ Ik dacht dat ik me eerst door een lijst van schelpjes, steentjes en kwallen heen moest worstelen om dan De Boodschap erin te hakken. Maar in koor riepen de kids: ‘PLASTIC!!!’ ‘En wat nog meer?’ vroeg ik hoopvol. ‘Troep! Rommel!’ De huidige generatie, aiaiai. Bewustzijn is goed, maar hebben we de boel al zo vervuild dat afval eerder in het oog springt dan mossels en kokkels?

IMG_4198   vs   220px-Shells_on_a_beach_in_Holland.jpg

Nog een staaltje kleuterlogica: ik liet de linkerfoto zien en vroeg: ‘Waar is deze foto gemaakt?’ ‘Texel’, zei een meisje. ‘Hoe weet je dat?’ vroeg ik verbaasd. ‘Omdat ik daar ben geweest’, zei ze. Kleuters zijn mijn nieuwe lievelings.

Na hun les in awareness sloegen we aan het knutselen. En oh, wat een genot! Hun fantasie was grenzeloos, hun enthousiasme eindeloos. Ze bouwden vissen, schildpadden met plastic in hun bek, 3D-bouwwerken die een architect niet na zou kunnen doen, wolfvissen (schijnen te bestaan), haaien met een puntneus en billen en abstracte combinaties van ‘dit is een eiland, dit een bank en dit een onderwaterauto’. Als ik een foto had gemaakt, braken ze alles netjes af en begonnen opnieuw. Een dolfijn, een vogeltje en een dynamisch object waar menig kunstkenner haar tanden op stuk zou bijten. Trots lieten ze elkaar, de juf en mij hun creaties zien

rrem

Aan het einde van de workshop ruimden ze alle plakkauwgom en plastic keurig op, al waren er een paar bedelaartjes bij die vroegen of ze een bepaald stukje plastic (‘Deze is zo lekker zacht’) of een klein bolletje plakkauwgom mee mochten nemen. ‘Dit was het leukste dat ik ooit op school heb gedaan’, zei een meisje. ‘Zelfs K, die nooit vooruit te branden is met knutselen, was niet te stoppen’, zei de juf. Zelfvertrouwen jonguh! Ik vond het fantastisch dat het plastic zo aansloeg. Niks geen dikke LEGO of vijfdubbel verpakte chemische knuffels van Ali-Express. Gewoon gratis rommel van het strand.

De juf maakte een prachtig geheel van de knutselwerken en ik was heel blij.

vlindersnaamloos

img-20190128-wa0008

Ik kom uit een wereld waar je een jaar zwoegt om een wetenschappelijk artikel te publiceren dat niemand leest. Waar promovendi worden opgeleid en worden gedumpt. Waar je tijd en energie gaan zitten in het bij elkaar bluffen van subsidieaanvragen waarvan je de evaluaties schrijft in een politieke taal die altijd zegt dat alles hypergeslaagd was, zodat je weer een jaar vooruit kunt. Kwalitatief goede projecten verdwijnen in de la, omdat er geen oog is voor continuïteit. Ik hou van onderzoek, ik hou van de academie, maar het beleid is prut. Dit heb ik ook tegen de kleuters gezegd en ze waren het met me eens.

Hier was alles eerlijk, direct en open. In plaats van de vraag: ‘Waarom heb je je kwalitatieve onderzoek via purposive sampling opgebouwd en punt 5 en 6 van de COREQ niet gevolgd en denk je dat dit wel representatief is of moet er een gerandomiseerde trial volgen?’ vroeg een kleuter, nadat ik een foto van mezelf had laten zien, lopend op het strand: ‘Als je alleen op het strand was, hoe kon je dan die foto van jezelf maken?’

IMG_4242

Daarnaast heb ik toch het gevoel dat lessen als deze ervoor zorgen dat kleuters bewuster met afval omgaan. Dat kleuter S niet zijn plastic flesje op straat gaat gooien, omdat hij weet dat een meeuw het aan zijn baby kan voeren. Sterker nog, kleuter S zegt f*ck tegen plastic flesjes en wil alleen nog maar een Dopper. Misschien naïef. Misschien gooit hij later als puber zijn blikjes Energy Drink juist op een meeuw om indruk te maken op Shelley uit 3B. Maar ik weet nog hoeveel indruk maatschappelijke onderwerpen op je maken als kind. Mijn zusje had wekenlang last van slappe knieën, omdat haar meester had verteld dat de atoombom zou vallen. Ik weet nog als de dag van gisteren dat we een Wilhelmina-pepermuntje kregen van de mevrouw die koerier was in de Tweede Wereldoorlog en dat ik daarna altijd zat te bedenken waar op mijn fiets ik de verzetskranten zou verbergen.

Ik denk: de plastic soep is één doffe ellende. De productie ervan stijgt de komende jaren explosief. Het is dweilen met de kraan open. Maar hopelijk tikken deze kleutertjes hun ouders op de vingers als deze hun sigarettenpeuken uitdrukken op het strand. En dat helpt een beetje.

img_20190124_131238.jpg

PS Interesse in een plastic soep en kunst workshop? Mail trashworksmail@gmail.com.

Beachcombing Santorini, Greece, May 2016

I am in love with Greece. I think I should live in Greece. I took a quiz on the internet to proof that I indeed have to live in Greece.

greece

To be honest: I had to take four different quizzes before one proofed me right. The other quizzes recommended Thailand, Tanzania and Italy.

In 2013, I was in Greece for the first time. It was one year after I collected my first pieces of beachtrash in Spain and I hadn’t touched those pieces since than. But in Greece, it was on! The beaches were full of treasures and I really got captured by the beachtrash-virus.

griekenl2klein

In May of this year, I went to Santorini with a good friend. During this picture-blog I recommend you to listen to this gorgeous Greek singer.

This is Santorini:

DSC00190 (683x1024)

Of course, we did a little beachcombing:

DSC00236 (1024x683)

…not yet here…

DSC00321

…not yet here…

IMG_4426 (1)

…and not yet here either.

P1030523

Here we are!

DSC00217   DSC00231

DSC00221

The Greek were not really subtle in their trash. Jerrycans and beer crates all over the place! Their primary colours matched the blue of the sea, but it was not really a gain for the landscape.

DSC00227

Little game: count the plastic bottles. All those plastic bottles will end up in little microplastics that will enter our brain via our food. It’s true: Prof Vethaak about microplastics (don’t get distracted by the name Vethaak (Fathook in English :-)). Next time you’re acting weird, insult someone or make a mistake at work, just say: ‘I’m sorry, according to professor Fathook, the microplastics have affected my brain’. Nobody will argue.

DSC00222 (1024x683)

IMG_5237

Happily, we found some small pieces of beachtrash as well that soon will blend in my current collection.

IMG_5238  IMG_5239 (2)

Two beachtrash-pieces that deserve the spotlight. Crushed and weathered stuff, as seen on the left, is my favorite. On the right is a beachtrash-piece that is art in itself: a mechanical mouse that’s running on its wheel-legs.

DSC00230 (1024x683)

I always, literally always, forget to take a plastic bag with me to put the trash in. So I always end up with filling my pockets and shawls with trash….

DSC00378

The roadsides were so messy. People just throw their trash out of the car or dump their garbage without feeling guilty for the rest of their lives. I’ve see this in the Netherlands as well and it amazes me. I mean, I’m the kind of girl that almost plunges herself into a ravine to chase a plastic bag that’s flown away and I get stomach pain when I’ve thrown a plastic non-reusable beer cup on the ground at a festival (which I have carried around with me for one hour by than, anxiously looking for garbage cans).

DSC00380

This refrigerator was not on the beach – otherwise I would definitely have taken it with me.

DSC00114 (1024x683)

The island of Santorini was terribly pittoresque, with the white houses and blue domes. However, the spot above was by far my favorite. I mean, picture below: boring. Picture above: I had to bring myself to a hold not to climb over the fence and start digging in this gorgeous mess.

DSC00282

 

DSC00301 (2)

I had to add this picture to this blog. These were the most badly decorated holiday apartments I ever saw. I mean, WTF: a giant bear on a green couch in white concrete surroundings with yellow birdcages on the wall? How many murders  have taken place here?? And by whom? 1. the crazy hostess that at nighttime dresses up like a clown; 2. the bear that secretly carries sharp knifes in his fur?

IMG_4444

We visited this awesome bookstore. The owner even slept in this bookstore, how romantic! Books are, after humans, my best friends.

P1030517 (1024x768)

I find this a very funny and filmish picture. My friend said: this is how people look after 20 years of marriage hahaha. The man is the hotelowner who took us, and the other guests, on a trip to a great fish-restaurant. The other guests were all above the 50, but we had a great time. There was that couple that had traveled by motorcycle to music festivals in Europe and a very kind retired consultant from Canada who wanted to travel to Greece after he’d seen Mamma Mia. Next time I want to have fun, I’ll join a boattrip for retired people (where frauds try to sell you mattresses and stuff) .

P1030615 (2)

All in all, we had a great stay. I did not collect supermuch plastic, but enough to get challenged by new shapes. To finish we have a few advises for the Greek government to combat the crisis, because we really really wish them the best: 1. raise the entrance fees for the ruins and the the bus-fare at Santorini; 2. cut down on restaurant personnel. It’s not necessary having two men lure you in, one man to take the order, one man to bring the food, another man to bring free drinks and say you’re gorgeous and yet another person to bring you the bill.

DSC00386

Freedom <3!

 

Beachcombing Texel April 2016

Last weekend I was at Texel, an island in the north of the Netherlands. My parents rent a house there for some weeks and I came over to visit with my sister (that made quite a lot of the pics below).

Map Texel

IMG_4242

This is always a gorgeous moment: crossing the dunes and seeing the sea. Sea equals freedom equals silence equals peace equals ‘plastic soup’ equals drinking a nice beer or coffee with sand between the toes after a long walk. Everything tastes better when you have sand between your toes. I even could eat disgusting garlic-olives then.

IMG_4177 (2)

The job starts: looking for trash. I seem to always have this position when I beachcomb, like a curved old puppet. They should not put me on the catwalk like this.

IMG_4198

Suddenly I saw this spot. Oh poor environment, dealing with this Plastic Age! Even when we stop using plastic now, the oceans will be filled with tons of plastic for the coming ages. But my beachcomb-heart started to pound faster. I felt a bit like a drug addict that sees some free cocaine lying around, I guess. However, at this point I have to admit something – I do it now, before my friends and family tell something about it in some documentary they will shoot about me in 10 years: I do not pick up áll of the trash. I’m not a die hard beachcleaner. When it’s really ugly I don’t take it with me. Sorry, ocean! Sorry, environmentalists that will now call me a hypocrite! I’m a typical product of my generation: we want to save the world, but having fun is important as well. Carrying dirty shoes and artistically uninteresting soda packages with me is not fun. To counterbalance this, I’m conscious about my use of plastic, recycle as much as possible, print my cards on biological paper, give money to the Plastic Soup Foundation, and tell you to stop using plastic and start cleaning beaches (I recommend to pick up dirty shoes and uninteresting soda packages).

IMG_4216  IMG_4305

Not all beachfinds-credits go to me. I’ve gathered some good apprentices, like my dad and my sister. My dad found the gorgeous piece of plastic that looks like a skyline of a city or a factory. My sister found a great piece of a shell that will make a fantastic bird-pecker.

IMG_4236

Such a happy beachcomber!

IMG_4234 (2)

Here I am trying to transfer my absolute passion for a damaged plastic bottle that I found. I truly see a great future for this bottle. It could become a vase or a dress or a space ship.

IMG_4172

Mostly I don’t see shit of the landscape, because I walk with my nose in the sand, like a police dog looking for traces. But the view is worth looking up every now and then. The colours of the West Frisian Islands are stunning.

IMG_4157

Yeah, new stash’s in and the plastic soup’s boilin’.

IMG_4193

I am so dedicated to my trash that after waking up, I wash my pieces of plastic even before I take a shower or dress myself.

IMG_4196

IMG_4207

I found many, many great pieces of plastic. As my sister said: it was really an elite beachcombing beach – trash for connoiseurs. Sometimes I just find plane pieces of plastic and a lot of lids, but at Texel, I found funny and extraordinary shapes. It was like shopping at Louis Vuitton instead of the Primark. The two small lids will become vases for Plastic Soup Plants. The round, yellowish thing in the right under corner makes a perfect body for a beachtrash beatle.

IMG_4209

The wind blew these yellow pieces of plastic of the table. OMG, the shock I had when I admired my new stash and I didn’t see the yellow pieces I wanted to use as eyes or as polka dots on a sweater! I thought the chicken had eaten them, because animals do eat plastic soup. And they DIE of it. DIE. Happily, I found them back in the garden.

IMG_4250

I visited the art gallery of Maria Roelofsen as well. She is also a passionate beachcomber. It’s always nice to be in touch with someone who understands the thrill of a gorgeous piece of plastic. She makes art of large pieces of plastic while I pick up only the small stuff. Large pieces scare me, because they’re large. But, this time, I decided to push my boundaries a bit and I collected some big pieces as well. Don’t know yet what I’m going to do with it.

IMG_4222

The saddest moment in a beachcomber’s life: leaving the island…

IMG_4228

…because suddenly I am not the free girl at the beach anymore, but some crazy chick in the train that carries a bag of trash.

Check http://www.trashworks.nl for my art!