Een klein wake-up call’tje

Vrijdag 8 februari was het tijd voor de Plastic Soup Avengers Conferentie in Amsterdam. Ik was toe aan nieuwe inspiratie, omdat ik er een week vol kleine en grote frustraties op had zitten. Een mooie klus voor TrashWorks dreigde vast te lopen. Het geluid en beeld van The Dateables op Uitzending Gemist liepen niet synchroon. De Lentse buschauffeurs waren niet op de hoogte dat halte Turennestraat een naamsverandering had ondergaan die 9292ov wel wist, zodat een clubje verwarde buschauffeurs mij moest afzetten ”in de buurt van de rivier” in plaats van voor de deur van het restaurant. De pannen bij de Jumbo waar ik keihard zegeltjes voor had gespaard waren op en de volgende dag waren ze er weer, maar toen was ik mijn zegeltjes kwijt. Door middel van interviews met huisartsen kwam ik erachter dat het liberale regeringsbeleid de zorg heeft uitgehold, maar ik wist dat ik dat niet kon fiksen op woensdagavond, terwijl ik ook How I Met Your Mother wilde kijken.

conferentie      fbt

Lichtelijk gefrustreerd ging ik dus naar Amsterdam, all Trotsky-stijl vanwege de regen en kou (ik heb een Russische periode en keek Trotsky en Road to Calvary op Netflix, en kocht een boek over Soviet Design). Ik was erg benieuwd naar de conferentie. Ik heb best wat conferenties en bijeenkomsten gehad. Regelmatig beginnen ze met een clubje loerende netwerkers die wachten tot ze hun eigen punt kunnen maken en eindigen ze met een whiteboard vol post-its met de woorden ”verbinden”, ”inspiratie” en ”social media”. Maar in de lift merkte ik al dat ik onder mijn gelijken was, toen de afvalraper/winkeleigenaar van Ecomondo begon over plastic dopjes van een specifiek soort vuurwerk dat ik heb gebruikt voor mijn Cupcakes (zie plaatje. Sorry voor het bibberige rondje en pijltje die net een eicel en spermacel lijken, maar ik zit op de bank te typen en heb geen muis om nette lijntjes mee te tekenen).

cupc met bolletje

Ik voelde me op mijn gemak in dit gezelschap, al durfde ik niet mijn brood te eten, omdat ik die in een (gebruikte!) plastic broodzak had gedaan. Zo stil mogelijk scheurde ik stukjes brood af in mijn tas. Ik zag meer Doppers bij elkaar dan ik ooit had gezien en we brulden collectief ”oooh neeee” toen iemand vertelde dat Gemeente X een confetti-kanon had laten afgaan met dit als resultaat:

confetti.jpg

Er waren veel interessante praatjes en lezingen. Eerst een kleine foto-impressie met een man met een hoofd op elke foto:

  • Dirk Groot alias de Zwerfinator vertelde over hoe hij data verzamelt over zwerfafval. Broodnodig, want veel partijen proberen het probleem van zwerfafval weg te moffelen;
  • Peter Siegel wilde duurzaamheid als vak invoeren op scholen. Hij kwam veel tegenstand tegen. Vreemd. Ik zou het vak zelfs willen uitbreiden naar het vak ”Onrechtkunde” waarin we ook de waarheid onder ogen zien over corrupte geldstromen, fraude in de farmaceutrische industrie, kolinalisme, racisme, het in de steek laten van Papua door Nederland, het verzwijgen van de rol van vrouwen in de wetenschap en dat de cover van Abbey Road eigenlijk een begrafenisstoet voorstelt, omdat Paul McCarthney in 1966 al is overleden (nummer 3 in de Complottheorie top 5). We worden in slaap gesust – vroeger door religie, nu door bezit. Kopen is het opium van het volk, zie de afgeladen straten in het centrum op zaterdag. Iedereen loopt er met volle tassen rond, net als vorige week en de week ervoor. Wat koopt iedereen toch? Geen liefde in ieder geval, want dat past niet in een tasje, tenzij het tasje vol zit met boeken en plastic, want op die manier kun je mijn liefde kopen;
  • Canalcups uit Leiden vertelde over hun verzameling van honderden uit-de-gracht-geviste plastic bekers;
  • Eva Rovers sprak over haar boek Practivisme;
  • Zeer interessant was de invalshoek van een Leidse advocate: hoe zit het juridisch met de plastic soup?
  • De organisator van de conferentie Merijn Tinga alias de Plastic Soup Surfer sprak over consumentisme en in actie komen;
  • En dan was er een meneer die over presentatietechnieken vertelde waardoor ik alleen nog maar aan David Brent uit The Office kon denken:

Ik leerde veel nieuws, zoals dat de oceaan onze belangrijkste bron van zuurstof is en dat fytoplankton ook vol zit met plastic. En dat auto’s plastic afgeven, en de was, maar dat laatste wist ik al. Dat afvalbeleid van veel gemeentes niet goed is. Dat de olieindustrie momenteel lobbiet voor méér plastic, omdat ze bang zijn hun olie strak niet meer kwijt te kunnen. Dat de volgeslibte rivieren in sloppenwijken in Jakarta en Nairobi broedplaatsen zijn voor ziektes. En zeg nou niet dat de Aziatische landen het probleem zijn. Het zijn onze fabrieken die daar produceren.

jakarta

Ik sprak met duikers, wetenschappers, vuilnismannen, afvalrapers en ondernemers en het waren leuke gesprekken. Ik kan me nog wel eens niet op mijn gemak voelen op een conferentie over een onderwerp waar ik iets van af acht te weten. Ik sla dan dicht en begin tegen een genderprofessor over de soep en het weer in plaats van over gender, terwijl ik tegenover onwetende vrienden maar wat graag over gender praat. Iets met Imposter Syndroom geloof ik. Maar hier ging het me aardig af, al kreeg ik wel de wind van voren toen ik begon over papieren rietjes, want RIETJES ZIJN NOOIT NODIG, ook niet als ze van papier zijn. Dat is vaak op activistische bijeenkomsten: er is een lijn van die-hard activisten met veel kennis naar geïnteresseerden die het niet zo nauw nemen. Bij mijn genderconferenties was dat ook. Toen een student eens voorzichtig opperde dat ”het soms ook een bewuste keuze is van de vrouw om kinderen te krijgen en voor het huishouden te zorgen” was er onrustig geschuifel in de zaal. Achter me hoorde ik een grijze feministe sissen: ”Socialisatie”. Hier voelde de boel redelijk harmonieus, maar ik weet de politieke gevoeligheden in plastic land nog niet zo. Wie weet vochten het WNF en Greenpeace met elkaar op het toilet en zat de Plastic Soup Foundation op de eerste rij te knarsetanden (of tarseknanden, zoals de vriend van een vriendin tot 3x toe zei, ondanks dat wij inmiddels al tien minuten schuddebuikten van de lach).

Ik wisselde een beetje tussen ”geïnspireerd” en ”gedeprimeerd” raken. We verdrinken in plastic en het wordt alleen maar erger. De politiek is nog maar weinig geïnteresseerd, ook de Nederlandse politiek, zie dit kaartje waar groen gekleurde landen de plastic vervuiling aanpakken en de rode niet. Nederland is donkeroranje.

oznor

Maar ik wijs ook met een grote vinger naar mezelf. Ik laat dat leuke shirtje van de H&M niet hangen voor een matgeel hennep-tenue. Ik ben erg gehecht aan mijn plastic Oral-B tandenborstels. Ik poetste laatst mijn tanden met een plantengoedje en mistte de lading schuim. Ik vind veel bio-producten stinken en de kleurtjes van Guhl heel mooi. Ik vlieg in twee uur naar Wenen voor 100 euro en neem niet de trein voor 300 euro die er 12 uur over doet. Ik gebruik wel 20x zoveel afval als mijn moeder. Zij koopt vijf kilo aardappelen bij de boer en gooit ze in een groene plastic bak die eruit ziet alsof het het eerste plastic product ooit was. Ik koop voorgesneden aardappeltjes voor twee personen in plastic zakjes. Ik heb laatst een Cheburashka besteld uit de voormalig Sovjet-Unie (zei ik al dat ik een Russische periode had?) met een superlief gezichtje VAN PLASTIC.

dav

Ik denk dat Zalando vlak voor mijn verdediging een extra vrachtwagen heeft gekocht om al mijn potentiële jurken heen en weer te verschepen. Nee, ik ben niet het braafste jongetje van de klas. Sterker nog, ik ben een meisje. En die gebruiken sowieso veel meer plastic dan jongens, al is dat bij mij zwaar verminderd sinds de menstruatiecup. Jongens, even ogen dicht voor het volgende plaatje (net als dat meisjes niet poepen, stoppen ze ook geen omgekeerde siliconen-hoedjes in hun vagina 1x per maand om BLOED op te vangen. ECHT WEL DUS!).

diva-cup-coupon-small-cups-diva-cup-coupon-canada-diva-cup-coupon-2018

Maar, ik gooi NOOIT afval op straat. Ik ben meer iemand die 10 kilometer achter een kauwgompapiertje aan rent dat per ongeluk uit mijn zak valt. Ik heb een afvalprikker van Wijkhelden . Ik probeer steeds meer zero waste producten en tweedehands spullen te kopen. Ik denk na over wat ik überhaupt koop. Maar dat is ook omdat ik alles al heb. Als student had ik Xenos-aanvallen, maar op een gegeven moment heb je gewoon wel genoeg snijplanken, leuke aardappelschilmesje en kussentjes. Ik probeer vooruit te denken: treinreis? Reusable mok mee. Broodjes halen bij Jumbo? Broodzak mee. Geen water mee? Sterven van de dorst. Ik wil meer workshops en presentaties geven om een klein beetje bewustzijn te verspreiden. Ik wil 100 ecologische babietjes baren om er een groen leger van te maken. Zo gaan ze eruit zien:

Hippy#8

Deze conferentie was ook voor mij een wake-up call na alle kleine wake-up call’tjes tijdens juttochten. Ik ga meer moeite doen om mijn voetprint te verkleinen en begin met de low-hanging fruits. Misschien dat we langzaamaan uit onze plastic bubbel kunnen stappen. Want tegen wie strijden we uiteindelijk? Tegen onszelf en consumentisme. Niet economisme, waar Jesse Klaver een boek over schreef. Ik heb het niet gelezen, maar soms lees ik een titel en dan denk ik dat ik al wel precies weet wat er in dat boek staat, dus dat ik het niet meer hoef te lezen. Hij schrijft volgens mij dat niet alles in geld is uit te drukken. Ik denk dat juist ALLES in geld uitgedrukt moet worden. True costs (zie Follow the Money). Wat kost ons de ramp van plastic als je verlies van gezondheid en ecologie in geld uitdrukt? En wie betaalt dit? De industrie moet betalen, maar de industrie wordt gestuurd door ons. En dus moet er iets fundamenteels veranderen in hoe wij leven. Ok, begrepen? Nou doei he, en succes. Ik ben heel benieuwd wat jullie gedachten zijn overigens. Over die complottheorie over Paul van The Beatles bedoel ik. En ik ga nu deze even KOPEN:

zero waste boek

Auteur: Elza

I find stuff on the beach and I make stuff of it. This project I have called TrashWorks. I combine these beautiful plastic soup materials with images from vintage magazines. I photograph everything I make and than destroy the image to use all the materials again, so it's sort of a twice-recycling-method. I really enjoy it and I'm very much in love with all my pieces of trash.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s