Duurzame Dilemma’s: De Jas

Er hangt een duurzame wind in de lucht. Misschien leef ik in een duurzame bubbel, maar het voelt alsof er verandering op komst is. Ik kreeg dit gevoel ook op de Dutch Design Week WAAR IK IN EEN ABN HOTSPOT STOND MET MIJN VRIEND TOM. Hoopvol, duurzaam en idealistisch design. Maar hoe mooi ook, de duurzame strijd voelt wel eens aan als dweilen met een kraan open, die een paar decennia geleden nog niet openstond. Ik heb dit uitgebeeld in de volgende grafiek over Consumptie en Plastic Verbruik.

IMG_20191030_195610 (2).jpg

Grafiek over Consumptie en Plastic Verbruik

Het liefst zou ik grote, radicale stappen zetten op wereldniveau. Want ik lijk in vergelijking met Greta Thunberg misschien wel zo activistisch als een ingedutte schoothond, maar de plannen zijn er wel degelijk: elk nieuw product moet gekeurd worden op duurzaamheid; plastic, energie en water moeten op de bon; iedere vrouw moet bij haar geboorte een menstruatiecup krijgen; en in het Midden-Oosten moet alles gewoon even helemaal opnieuw. Ik probeer dat allemaal te regelen, en ondertussen probeer ik mijn eigen eco-voetprint te verkleinen.

Dus kocht ik een winterjas van 350 euro.

Deze. Op de tweede foto verover ik Ameland

Dat ging zo. Ik lees al jaren over de mode-industrie. Toen ging ik naar de Dutch Design Week WAAR IK IN EEN ABN HOTSPOT STOND MET MIJN VRIEND TOM. Eén van de exposities ging zeer kritisch in op mode (zie foto’s onderaan de blog). En toen keek ik een aflevering van Marie Kondo op Netflix. En toen rende ik door mijn hele huis om AL mijn kleren te verzamelen en ik gooide ze op een hoop, precies zoals Marie het wil. Daarna viste ik alleen de goede kleding uit de amorfe berg textiel. Alle miskopen en de ”ik-hoop-dat-het-ooit-weer-in-de-mode-komt-maar-dat-is-de-laatste-tien-jaar-nog-niet-gebeurd” en de ”ik-weet-dat-het-niet-mooi-staat-maar-straks-staat-het-opeens-wel-mooi”-kledingstukken bleven achter als stille getuigen van shop-aanvallen en de Periode Dat Ik 55kg Woog (als arts-assistent psychiatrie, 60u/week werken). En toen ik naar deze hoop keek, had ik zo genoeg van al die overbodige kleren dat ik besloot te gaan shoppen (oh ironie).

Vóór en na het 100x vragen: “Does it spark joy?”

Ik ging naar duurzame winkel Van Nature in Nijmegen, die al een paar jaar draait. Voorheen zag ik daar vooral kleren die ik misschien nog net cadeau zou doen aan mijn oud-biologie lerares, die brandnetels at, maar zelf niet zou dragen. Maar nu verkopen ze er prachtige merken en is de keuze heerlijk beperkt. Maar de 350 euro was slikken. “Waarom is die jas zo teringduur?” vroeg ik. Dat kwam door de kwalitatief goede en duurzame materialen, dat de jas héél lang meeging en dat er eerlijke lonen werden betaald = dus een soort van garantie dat je niet de hele winter rondloopt in een plastic jas die tien ton water heeft gekost en in elkaar is gezet door een flauwvallende, hongerige Chinees. Daarnaast was ie warm en waterdicht, wat ik een pre vind, want aan fake-winterjassen, waar de eerste knoop pas op je navel begint en elke waterdruppel zo je mouwen binnenglijdt, heb ik een broertje dood.

chinakledingfabriekpijl.jpg

Rode pijl: de hongerige Chinese mevrouw die veel van mijn kleren heeft gemaakt. Hier werd ze een week gekort op haar loon, omdat ze opzij keek

Lang meegaan…

Het lange meegaan is natuurlijk fantastisch, maar ik dacht ook: “Als ik vanaf nu alleen maar kleren koop die forever meegaan, zie ik er de komende dertig jaar dus precies hetzelfde uit”, namelijk met een donkergroene parka, een lichtgrijze trui en roze gympen (mijn andere duurzame aankopen).

En dat terwijl kleding en je behoeftes veranderen door de tijd heen. Kleuterschool: als ik maar op een prinses lijk of juist op mijn knieën over het grindpad kan schuren (hallo leren opnaailappen uit de 80s). Basisschool: als het maar soepel knikkert. Begin puberteit: als het je beginnende borsten maar bedekt. Halverwege: als het maar skaterboys aantrekt. Eind: als het maar gebatikt is. Studententijd: als het maar veel en goedkoop is (dus H&M). Het begin van de studententijd herinner ik me een beetje als Dark Ages van de mode (iets met brede riemen, hoge laarzen, spijkerrokje, slobsokken, colbertje over streeptrui?). Daarna waren de skinnies, sneakers, veterschoenen, gebreide vesten, hippe jurkjes en vlotte truien niet aan te slepen. Ik ben een sucker voor mooie kleuren en textielen, vooral als ze bij elkaar hangen. En ik ben erg beïnvloedbaar door etalagepoppen, al staan de kleren die zij aan hebben altijd anders bij mij, al was het maar omdat ik een gezicht heb.

shopping-mall-1316787_640-300x200

En verwijt ons dit koopgedrag maar eens… Het is altijd overal SALE, bladen en internet schreeuwen wat je deze week aan MOET, reclames laten de euforie van een aankoop zien en een vest bij de Primark is goedkoper dan een verse maaltijd.

primark_bigbags_3_rscreenshot-2014-04-15-14-51-29

Primark en Zalando reclame. Bij de Primark in Ierland kocht ik ooit wel mijn lievelingszomerschoenen (die gingen twee jaar mee excl ductape en drie jaar incl ductape). Over Zalando las ik laatst dat ze geretourneerde kleren vaak vernietigen – dat is goedkoper dan ze weer in de handel brengen

 

Ook heb ik wel eens dure, duurzame kleding gekocht die snel kapot was of die ikzelf vernaggelde door mijn eigenschap om altijd in chocolade te gaan zitten, vooral paaseieren. En ik heb goedkope dingen gekocht die al vijftien jaar meegaan, zoals de groen gebreide H&M trui die ik op de foto in de Trouw droeg.

Verder dacht ik ook (terwijl de verkoopster ongeduldig heen en weer wiebelde): “Hoe inclusief is duurzame mode? Wie kan dit soort bedragen nu regelmatig betalen?” Kim Kardashian ja. Maar die heeft dan weer niet zoveel textiel nodig.

kim-kardashian-met-gala-4-1557217076

Kim 

Complex

Het is ook allemaal best complex. Alles in deze wereld linkt aan elkaar en alles wat je doet, heeft globale impact. Ik probeerde op deze plek bijvoorbeeld in één zin iets te zeggen over de invloed van de invoer van tweedehands kleding naar Afrikaanse landen, maar inmiddels ben ik drie uur en 40 open tabbladen verder en heb ik nog geen conclusie. Ik ben er inmiddels wel achter dat je een katoenen totebag 75 keer moet gebruiken om hem duurzamer te laten zijn dan een plastic tas.

Eigenlijk zou je op elk kledingstuk, of zelfs elke aankoop, een Bodycount sticker moet plakken die aangeeft hoeveel mensen en dieren er gestorven zijn door die aankoop. Bijvoorbeeld de spijkerbroek die ik nu draag: bodycount = 10000 insecten en 100 muizen dood in het katoenveld, 0,01 wereldburgers die omkomen van de dorst, omdat er 8000 liter water nodig was voor míjn spijkerbroek, vijf ganzen die aan stukken worden gereten in de vliegtuigmotoren die chemicaliën en katoen vervoeren, 0,01 fijnstof-dode door ditzelfde vervoer, één Bangladezi gestorven aan een gif-inadem-ziekte en één Chinese mevrouw overleden door oververmoeidheid, omdat ze op een dag niet oplette bij het oversteken en werd overreden door de vrachtwagen die de spijkerbroeken vervoerde. Is opgeteld: Veel (ik hou niet van rekenen).

En dan heb ik het nog niet eens het plankton meegeteld dat ziek wordt door de microvezeltjes die je in het riool spoelt als je je kleren wast en over de invloed die dat dan weer op onze gezondheid heeft als wij vis eten. Vooral fleecekleding is de duivel. Gelukkig kun je dan wel weer een bol in de wasmachine stoppen die dat tegengaat. Maar je kunt ook even je trui buiten hangen te luchten. Zo erg stink je ook niet (behalve ik in die grijze trui en groene parka over 30 jaar).

Kledingplan

Ik probeer het nu simpel te houden en doe als volgt:

1. vooral heel veel níet kopen. Níet kopen is altijd beter dan wel kopen, want Niets is duurzamer dan Materie (E = MC²). Niet-kopen heeft met zelfbeheersing te maken. Ik zit nu bijvoorbeeld in een poederroze fase en dus wil ik alles hebben wat poederroze is. Een mok, make-up, een kussen, een stoel, een trui, een legging – ik zou zelfs een martelwerktuig aanschaffen als het poederroze was. Maar dus steeds zeggen: nee, poederroze rok. Nee, poederroze sjaal. Want vandaag is het poederroze, morgen is het een ananas, volgende week een eenhoorn en volgende maand turquoise. NEE! Dus ik heb een Niet-Kopen Lijst gemaakt. En een Kopen:

2. en dit wil ik vooral duurzaam kopen. Dat is: langs de grote ketens benen en stug doorlopen naar van te voren geselecteerde winkels. En daar geld voor reserveren, want ik kan me permitteren méér dan vijf euro uit te geven voor een shirt, dus heb ik de morele plicht dat te doen (ik wijs nu met een opgeheven vingertje naar mezelf). Verder niet meer online kopen i.v.m. CO2-uitstoot, plastic verpakkingen en het lot van geretourneerde kleding.

3. ik wil gaan winkelen met Vriendinnen met Smaak om de miskopen te beperken. Die hebben goede tips, zie hieronder:

fb.jpg

4. CIR oftewel: Combineer Inspireer Repareer. Dit is je bestaande kleding pimpen, repareren, opleuken en jezelf asseccoirizen (ascessorizen. Accesorizen. Rotwoord) met sjaaltjes, leuke sokken en oorbellen, zodat je kleding best een beetje saai en afgeragd mag zijn.

5. ik wil me meer richten op tweedehands kleding. Marije van Recyclekid is hierin een inspiratiebron (al las ik ook weer dat jonge meiden zich de pleuris kopen, omdat ze denken: “Als het niet bevalt, gooi ik het toch weer op United Wardrobe”.).

6. ik wil reactief in plaats van preventief gaan winkelen. Dus niet rondslenteren en uit kooplust bedenken dat ik eigenlijk nog wel een broek, een blouse en ondergoed wil, maar pas naar de winkel wanneer de broek gaten op het kruis laat zien (die kun je overigens nog laten repareren), de blouse gele deo-vlekken heeft en je je onderbroeken binnenstebuiten draagt, omdat er geen nieuwen meer liggen.

7. En verder: misschien is het een idee om wat meer aan natural fashion te doen, zoals deze Noord-Afrikaanse stam:

2111196.jpg

Uit: Natural Fashion – Hans Silvester

Goed, ik ga even een wasje draaien met Seepje. Even die microvezels het riool injassen. Tot een volgend Duurzaam Dilemma, wellicht over vliegschaamte vanaf mijn vakantie-adres in Zuid-Spanje.

Goede sites over duurzame & eerlijke kledingmerken:

https://growthinkers.nl

Home

coverphoto (600x800)

lovin' my new trashfashion

Dutch Design Week 2019 Modebelofte: Laura Frandsen, Esra Copur, Cecily Ophelia en verdorie ik kan echt niet meer op de naam komen maar het ging over het juk van het kapitalisme china japan toe nou ik weet het echt niet meer check anders even de site van New Order Of Fashion

Auteur: Elza

I find stuff on the beach and I make stuff of it. This project I have called TrashWorks. I combine these beautiful plastic soup materials with images from vintage magazines. I photograph everything I make and than destroy the image to use all the materials again, so it's sort of a twice-recycling-method. I really enjoy it and I'm very much in love with all my pieces of trash.

One thought on “Duurzame Dilemma’s: De Jas”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s